จุดตรงกลาง...จุดตรงกลางระหว่าง คนสองคนที่ต้องหาให้เจอ

ตามหลักเลขคณิตเนี่ยไม่ว่าจะมันจะเป็นพื้นที่วงกลม
สี่เหลี่ยม หรือหลาย ๆ เหลี่ยม กี่เหลี่ยมก็ช่างมัน
มนุษย์อย่างเราๆก็เก่งและฉลาดพอที่จะหาจุดกึ่งกลางระหว่างพื้นที่นั้น ๆ ได้หว่ะ
แต่ถ้าเป็นเรื่องของความรู้สึกที่เรียกกันว่า "ความรัก" ล่ะ
จุดตรงกลางระหว่างคนสองคน มันควรจะอยู่ตรงไหนดีวะเนี่ย?

เรื่องของตรงกลางเป็นเรื่องสำคัญอีกเรื่องหนึ่งนะโว้ย
ที่กูหรือใครๆอาจมองข้าม หรือบางครั้งก็ลืมนึกถึงมัน
กูเป็นคนที่เดินพุ่งเข้าหาความรักเหมือนพวกบ้าคลั่งลัทธิ
ยึดหลักทุ่มเทให้กับคนรักอย่างไม่ลืมหูลืมตาเลย
จนบางครั้งกูก็ลืมคิดไปว่า สิ่งที่กูกำลังทุ่มเทไปนั้น
ใช่สิ่งที่เค้าต้องการหรือเปล่า

กูเคยรักใครคนหนึ่งแบบสุดตีน
เวลารักก็จะรักเต็มที่ และให้ความสำคัญโคดๆ
กับทุก ๆ รายละเอียดอย่างมาก อยากอยู่ใกล้ ๆ
อยากคอยดูแล อยากจะทำได้ทุกอย่างเพื่อเค้า
ถ้ากูแปลงร่างเป็นโดราเอมอนได้ก็คงทำไปแล้ว 55+
แต่กูลืมไปอย่างหนึ่งว่า
กูใช้ความรักกลืนโลกของเขา
มารวมอยู่ในโลกของกูแต่เพียงฝ่ายเดียวไม่ได้
คนทุกคนต่างต้องการพื้นที่ส่วนตัว
ในการคบกันก็ต้องการระยะห่างที่พอดี
ไม่มีใครอยากทิ้งโลกของตัวเอง
ไปอยู่โลกของอีกคนได้ตลอดเวลา
กูทำพลาดไป อะไรที่มันมากเกิน มันไม่ดีหรอกไอ่สาด

แม้กับความรักเองก็เช่นกัน สุดท้ายเราก็เลิกกัน
แต่ว่ากูไม่ได้โทษใครทั้งนั้น แม้แต่กับตัวกูเองด้วย
การรักใครสักคนมาก ๆ ไม่ใช่เรื่องผิดหว่ะ
แต่ต้องรู้ว่าธรรมชาติของคนที่เรารักเป็นอย่างไร

บางคนชอบที่แฟนบอกรักทุกวัน
หรือเอาใจใส่ในทุกรายละเอียดเป็นอย่างดี
แต่ถ้าไปแสดงออกกับพวกที่แมร่งไม่ชอบวิธีการ
มีความรักแบบมาก ๆ อย่างนี้
อาจกลายเป็นการสร้าง "ความรำคาญ"
ให้กับอีกฝ่ายโดยไม่ได้ตั้งใจ ด้วยเหตุนี้เอง
ความรักจึงเป็นเรื่องยากจะเข้าใจ บางทีกูคิดว่าเราทำดีที่สุดแล้ว
แต่ทำไมกูยังดูแย่และน่าเบื่อในสายตาของอีกคนได้ แม่เย็สส !!

อยู่ที่ตัวของกูเองแล้วว่า ...
จะกะระยะห่างให้พอดีได้อย่างไร
วิธีที่ง่ายที่สุดคือการเอาใจเค้ามาใส่ใจเรา
ใช้สมองคิดไปพร้อม ๆ กับการใช้หัวใจรัก

โลกของความรักไม่จำเป็นต้องมีใบเดียวจิงป่ะวะ
ให้โอกาสเขาด้วยการปล่อยให้เขาได้มีชีวิตส่วนตัว ของเขาเองบ้าง
และให้โอกาสตัวกูเอง ได้พักผ่อนอยู่ในโลกของกูบ้าง
การอยู่ใกล้กันมากเกินไปอ่ะบางทีก็สร้างความอึดอัดมากกว่าที่จะอบอุ่น
กูว่านะมันคงจะดีกว่า หากคนเราจะรักกันได้โดยไม่สูญเสียความเป็นตัวเอง
กูยังมีโลกของกู เค้าก็ยังมีโลกของเค้า

เว้นระยะห่างเอาไว้บ้าง เพื่อที่กูจะได้รู้ว่า

"การคิดถึงกัน" มันสวยงามอย่างไร
ถ้าแมร่งใกล้ไป กูก็ถอยห่างออกมาหนึ่งก้าว

แต่ถ้ากลัวว่าไกลไป...ก็ขยับเท้าเข้าใกล้ขึ้นอีก
ทำให้การรักษาระยะห่างเป็นเรื่องสนุก
และผ่อนคลายเข้าไว้ แม้ว่าในครั้งแรก ๆ
การคำนวนจุดตรงกลางของหัวใจกูว่าแมร่งอาจทำได้ยาก
และไม่รู้จะเริ่มตรงไหน แค่เพียงกูต้องค่อย ๆ สังเกต
และค่อย ๆ ฝึกเดินตามความสัมพันธ์ให้เคยชิน
แล้ววันหนึ่งกูก็จะกล้าพูดกับคนอื่น ๆ ได้ว่า


"ความรัก...ง่ายนิดเดียว"
ใกล้ไป...ถอยออกมา 1 ก้าว
ห่างไป...เดินหน้าเข้าไปอีก 1 ก้าว
เห็นไหม...ง่ายนิดเดียว

จิงป่ะ ไอ่สัตว์ !!
กูขอนอนพัก zZzz ยาวๆ ~~~~~